Category - නිසදැස්

නිසදැස්

දින පොතක පිටුවක්

හැඩකාරි නුඹ මගෙ දෝණියේ නොදුටුවත් නුඹ මව් සෙනේ අරලියා ගස යට ඉඳ නුඹේ මවත් සිනහේ සඳ සේ සිනාසී වට පිට බලබලා කිරි සොයා හඬද්දී නුඹ ඉකි ගසා පිය දෙතනෙ කිරි නැති නිසා දැවුනි මා නෙතු බොඳ වෙලා නුඹ මගේ ප්‍රාණය යි දෝණියේ සිනාසෙන විට නුඹ මව වගේ දරා ගෙන දුක් මේ...

නිසදැස්

ඇයයි නැගණී

වයසින් නම් බාල තමයි මටත් වඩා ඇය එකම අත්තේ මල් නොවුණට මාත් එක්ක ඇය එකම ගහේ මල් වුණා අපි අපේ පෙර පිනකට අම්මා නොව මං ගැන තේරුම් ගත් හොඳම කෙනා ඇය

නිසදැස්

දහයේ කණිසම

“සුදු පුතේ, නුඹ නිදි ද?” දහයේ කණිසමට හෝරාව යි ඉතුරු… “සිහිනෙන් මෙන් ඇසුණු හඬට තව ටිකක් ගුලි වුණ උණුහුමට” තප්පරයක් යන්නට මත්තෙන්, සිහි වුණා හිමාලයේ සිසිලසක්… දෑස් හැර බැලූ විට දෑස අද්දර දත් විලිස්සා ගත් මුර්ගයෙක්, කාකි...

නිසදැස්

රඟ මඬල

එය කවියක් ද මට අවැසි ලෙස ම පද වැල් ගෙතෙන…? නැත… එය ලියා නිම කළ පොත කි මට අවැසි ලෙස ම නොව එයට අවැසි ලෙස ද පෙරලෙන… මම මෙන් ම ඔබ ද එවන් ලියූ කතාවක, කාලයේ ඉගිල යන හෝරා මැද්දෙන් පෙරලෙන්නා වූ පිටුවෙන් පිටුවට රඟ දක්නා වූ නළුවෙක් මෙන් ම සදාකාලික...

නිසදැස්

සබඳ කඳුළ

නෙතට නිවනක් ගෙනෙනා සබඳ නුඹ හදවතට අමතනා තරම්… ඔහුවත් අමතා නැත මට හිතෙහි කහටක් නැති තැන වැටෙන වැටෙනා තැන සිනහවක් ඇඳෙන්නට තරම් නුඹ නිර්ව්‍යාජ විය සබඳ ඉහිලුම් නැති තැනක මටම නොදැනී ඇදහැලුන ද දෙතැනම ලැබුණේ සහනයක්ම පමණ කි මා හට කවුරුන් සිටිය ද, කවුරුන්...

නිසදැස්

ඇය නමින් අම්මා

කප්පරක් හීන පුරෝගෙන සිහින පසුපස හඹා යන ම නෙතඟට නිදිවර්ජිත රැයවල් හුරුපුරුදුය පෙරදාටත් වඩා පොදි ගැහෙන හීන එකිනෙක අහුලාන පියමං මග විඩාබර මුත් තනි නොතනියට නිදිබර ගැහෙමින් දොරකඩ පාමුල ම දෙස බලා හිඳින නුඹ පෙරදාටත් වඩා සවියකි මෙ දින මෙ මට

නිසදැස්

නිවන සොයා යන තෙරණියනේ

කෙලෙස් ගං තෙර නිමාවක් නැති එතෙර වන්නට පෙරුම් පුර ඇති අවිඳු අඳුරක නිසරු සසරක සතුට සැනසුම මිරිඟුවක්… දියණි, පෙම්වති, පතිනි, මව් බැමි බිඳ දමා භව තරණයක වඩින ඈ යශෝදරා කුල පින්සාර කුසුමක්… දරදඬුම රළු කලු ගල් පවා අද ශ්වේත සළු පිළි ගත දරා ගෙන මිලින වී...

නිසදැස්

යළිත් මගේ වන්නට වූ පෙම් ඇරයුමයි

හද රිද්දන කතා නම් බෝමයි ඒ අතරත රැඳුණු සිනහවයි මුව මඬල සරසනා ලතාවයි ඔහු වින්දෙ හැම දේම තනිවමයි පෙම් කළ සිතට ඇඳි රූ රටාවයි සිත් මත්තෙ වූ නොකී කතාවයි දෙතොලත රැන්දු බැව් නම් සැබෑවයි යන තෙක්ම නෙදනී ඈ මගේමයි දෙනෙත් පුරා බලා උන්නු රටාවයි යළි නොඑනා බැව් නම්...

නිසදැස්

සන්සුන් සිතින් පෙර මග ඉමි බලන්

බාල වියට සමු දී ආවා කෙමෙන්, හිඳියි සුන්දර යෞවනය ගෙවමින් දුටුවෙයි බඹරුන් පෙමින් වෙලි මලක, සිතුනා විසය ද මුන්ටත් මේ දිනෙක දුටුවා රුවක් කිසිදා නොදුටු වරෙකම, ගැටුණේ මනසට දෙනෙතයි ඇගේ ඒ වෙලෙහිම සුන්දරයි පෙම් සිතුවිලි මනසට ගලනා, කළඹති හැඟුමන් නිතරම දැනෙනා...

නිසදැස්

නිමාව ද ප්‍රේමයක

අහම්බෙන් හමු වීම ප්‍රේමයක ඇරඹීම මතක පිටු අතර හිඳ ඉකි බිඳී හැමදාම එකිනෙකට නුරුස්සන සිතුවිලිය සැනින් සැන විරසකය සිතින් සිත දුරස් විය ටිකෙන් ටික උත්සාහය රැක ගන්න බැනුම්පිට බැනුම් මැද එහෙත් නැත ඉවසීම නිමාව ද ප්‍රේමයක

නිසදැස්

හුරු පුරුදු තරුවක්

කඩා වැටෙන තරු අතර දුටුවෙමි එක් තරුවක් හුරු පුරුදු… කලකට පෙර අහස බලනවිට අහස විසින් රැක ගත් තනි තරුවක්… අනවසරයෙන්ම අහසෙන් වෙන් වී අකමැත්තෙන් කඩා වැටෙන…

නිසදැස්

සිතුවිල්ල

එකම අහස යට දෙතැනක ඉඳගෙන තරු ගනිමු ද අපි එකම වෙලේ… දකුණු කුරුසියෙන් මට මග කිව්වෙම ඔබ දෙසටයි නිරන්තරේ… අහසේ උන්නු ඔරායනුත් මට නුඹ නිති සිහි කෙරුවේ… හැඩි දැඩි නුඹට ඔරායනුත් දෙවැනියි මගෙ සිත් අහසේ… ඔරායන්ගෙ ළඟම ඉඳන් බැබලෙන තරුව වෙලා...