Tag - Mother

නිසදැස්

සමකරන්නට නැත ලොවේ කිසිවෙක්

නිහඩව ගැලූ ප්‍රේමයක්… සිතට විරිය දුන් මහා මෙරක්… විදිමින් දුක් අප රැක්ක පවූරක්… ලේ කිරි වු උතුම් අමිල සෙනෙහසක් … සමකරන්නට නැත ලොවේ කිසිවෙක්… ගුණ වයන්නට මදිය පැබැදුම්...

නිසදැස්

මහා වරුසා දවසක

මහා වරුසා දවසක… ගොඩවුණෙමි සෙවණක් සොයා බස් නැවතුම් පොළට…වටපිට බැලූ කල…අහම්බෙන් නෙත ගැටූණේය දෙයක්…හදකම්පා කරවන…බස් නැවතුම් පොළ අයිනක ගුලි වි හිදිනා…නන්නාඳුනන මහලු මවක් දැක්කෙමි මා නෙත් තෙත්...

නිසදැස්

ලෝකවාසී සියලුම මව්වරුන් වෙනුවෙන්

අසීමාන්තික සෙනෙහසේ මුදුන්මල්කඩ ඇයමය…ලොවක් නැලවු භාවනාමය රිද්මය අම්මාය…ඇය වෙනුවෙන් පබැඳුම් ගෙතුමට භාෂාවේ වචන මදිය…ආදරයේ සැබැම රසය ඇත්තේ ඇය තුළය…ඇගේ තුරුල තරම් සූව දෙන තැනක්...

නිසදැස්

සක් දෙවිඳු

ඔරලෝසුව,දෙස බලා හිඳහරියට වෙලාවටකන්ද මුදුනට ගොස්ඈත බලමින්බසින හිරු ළඟින්දුටු විගසමසිනහව කට පුරෝගෙනඇය දෙසට දුවනා…මුහුණ සිඹදහදිය සුවඳ විඳකන් දෙකටනිවනක් නොවනමා කියන බස් අසා සිටිනා” සක් දෙව්ඳු...

විශේෂ දිනයන්

ගතේ රුහිරු කිරි කළ ඒ සෙනෙහස…

” දෙවැනි බුදුන් ලෙස ලොවම උවම් කල ලොවක පිදුම් ලද ලොවට උතුම් ලඳ අම්මා… අම්මා… අම්මා… “ අම්මා එසේත් නොමැති නම් මව යන උත්තරීතර අකුරු කිහිපය කිරි දරුවකුගේ මනසේ පැළපදියම් වන පළමු අරුතයි. මෙලොව...

නිසදැස්

අම්මා එනතුරු

මුළුතැන්ගෙය තෙමෙයි වැහි බිඳු වැටෙන විට ගොම ඇතිරූ පොළව රත් වෙයි දහවලට ගරා වැටුණු පොල් අතු අතරින් රෑට සඳරැස් වැටෙයි ගොම ඇතිරූ ගෙයි බිමට කාසි පනම් අතමිට නෑ ගැවසෙන්නේ ඉඳහිට තමයි පාසල වෙත පිය මැන්නේ දිනකට...

නිසදැස්

කැකුළක් මිලිනව

නිහඬ රැයක යහනෙ කොනක කුස අතගා ඉකිබිඳලන අසල නිදන පොඩි දෝනිට නොඇසෙන්නට සුසුම් හෙළන සගවාගෙන මෙතුවක් කල් ගැහෙන හදක් නුඹෙ ගැබ තුළ පෙරුම් පිරුවෙ ගිනිලන්නද මුළු නුවරම හෙණ ගෙඩි මැද බිහි කළ දා වනසන්නට නුඹෙ කුස...

නිසදැස්

දිනූ දා රෑ ඇගේ නිවහන

නිසල දිය මත – රුවකි සනහන ඇගේ පෙති මත – දිලෙයි දිය බිඳ රුදුරු ලොවකට – පෑයු සඳ ලෙස දිලී හිනැහෙයි – හසරැලිත් මුව දහස් දුක්ගිණි – හිතේ රඳවන් ගැහැණියකි ඈ – දිවි මගේ උන්...

නිසදැස්

ඩයරියක් පෙරලමින් කදුලු සලන මවක්

දුටිමි එක් කතක් පිස්සියක සේ තැන තැන සරන ඩයරියක් පෙරලමින් කදුලු සලන ලියුම් කඩදහි බලමින් වැලපෙන බොද වෙච්ච පින්තූර ඉඹ ඉඹ අඩන ලස්සන ජීවිතේ ඩයරියක ලිව්ව මවක් වන්නට ඇති ඇයත් පෙර කල දරුවන් රජුන් කරන්නට...

නිසදැස්

ඇත්ත කියාපන් අම්මේ

දසමසක් කුස දරාගෙන හිටියා, රතු ලේ සුදු කොට රන් කිරි පෙව්වා, අැත්ත කියාපන් අම්මේ, දුකක් දැනුනෙම නැතුවා? පහ කඩාගෙන ගෙට එද්දී අප්පොච්චා, මතකයි නුඹ ඔහුටත් මෙත් වැඩුවා, ඔච්චර ගින්දරක් ඉහිලුවේ කෝමැයි, අපේ...